Entradas

Mostrando las entradas etiquetadas como Javier Vizcaíno

De palabros y diccionarios

Imagen
Quienes me seguís por tierra, mar y/o aire (Twitter sobre todo) sabéis de mi afición a tuitear lo que lo llamo #palabro , esas palabras extrañas o curiosas que voy encontrando sobre todo en mis singladuras por los mares de Internet. Es más: el otro día me lanzaba una propuesta Peli Huici Apuntada queda...¿Te has planteado hacer tu "diccionario insólito"? https://t.co/c83PaTGDNE — Vicente Huici (@pelihuici) March 17, 2020 He visto que hay más tuiteros que usan la etiqueta; incluso hay un usuario que es @Bonito_Palabro . O un blog con ese nombre que hace mucho no se actualiza. Pero ya te hablé de todo ello en febrero del año pasado aquí mismo:  De palabros y palabras . La memoria parece que me empieza a fallar, porque ya estaba preparando esta nueva entrada, jeje. Eso sí: desde entonces una nueva aportación de Esperanza Román: De #palabros está hecha la evolución de la lenguas. — Esperanza Román (@eRomanMe) March 17, 2020 A modo de resumen, te contaré los p...

Twitter y netiqueta: ¿tuitiqueta?

Imagen
Eso de la netiqueta parece que es algo antiguo; de hecho, ya escribí al hilo de una "conversación" en Twitter allá por noviembre de 2016 (" Costumbres: ¿de buena educación o viejunas "). Esta vez no me refiero al uso de las mayúsculas en los tuits como entonces, ni al tema del anonimato, al que sí se ha referido ayer mismo Iker Merodio , ni tampoco a que sea un "inmenso estercolero" como lo ha definido Javier Vizcaíno , sino a lo que a mi juicio es otra mala práctica en ese entorno. Buscando en la Red aparecen múltiples menciones a la netiqueta en Twitter; algunas de ellas antiguas. En Genbeta, por ejemplo, publicaron en 2012  una infografía  (se puede ver el térmitno  twetiquette incluso) o esta entrada de 2010 en el blog Protocolo y Comunicación . Mucho más reciente, y de visión más amplia, es el " Manual de los gobiernos en Twitter ", elaborado por la Generalitat de Catalunya. Tengo muy claro que en esto de la blogosfera se decía siemp...

#Botxotik10 Javier Vizcaíno

Imagen
Casi una reliquia Diez años, Iñaki. Pues ya son unos cuantos, juraría que bastantes más que la media de vida de cualquier blog. ¿Blog? Qué palabra más viejuna, suele decir mi hijo con una sonrisa maliciosa. Si ya Twitter le parece una antigualla, imagina lo que le parecerá a él currarse tres o cuatro párrafos y echarlos a volar. Gran mérito para el que escribe. Mayor para el que lee hasta el final. Con mi media docena de bitácoras al pairo —de cuando en cuando resucito una de ellas para soltar lo que no me cabe en la columna—, debo confesar que te admiro. O que te envidio, no sé. Esa constancia, esa disciplina, esa habilidad para encontrar qué contar y cómo. Y, por supuesto, el entusiasmo. Pues que dure. Del mismo modo que no se la pido a nadie, no prometo lectura diaria y fiel. Entraré, como hasta ahora, a salto de mata, cuando me acuerde, cuando me surja, o como tantas veces, cuando me salga al paso. Y espero, insisto, que sea durante mucho años, los suficientes como lleg...

De principios y conciencias, quizá

Imagen
Hay ocasiones en que me acuerdo de aquellas asambleas de los tiempos universitarios en la Facultad de Ciencias, donde la discusión solía empezar con si las decisiones eran o no vinculante s . Porque luego viene si estoy de acuerdo o no con la decisión tomada en grupo (asambleario, en aquel caso)... aunque ello pueda ir contra de mis intereses, o de lo que yo piense, o lo que yo crea, si vamos a un nivel más profundo... sin llegar a aquello que se atribuye a Marx (Groucho) de los principios y los cambios de ellos . ¿Cabe hablar de obediencia  (o de "obediencia debida") sin tener en cuenta quién es la persona superior? ¿Cabe hablar de disciplina , sin tener en cuenta que leyes u ordenamientos observamos? De persuasión y coacción ya ha escrito Juan Tortosa en su blog . De conciencia y votos (y sistema electoral), lo ha hecho Javier Vizcaíno , por ejemplo. "Elijo elegir". Poema de Joaquín Araujo que vi en el restaurante Cuca la vaina de Castrillo de Polva...

¿Será mejor la fórmula CCC?

Imagen
Dos noticias la semana pasada relacionadas con el trabajo y la presencia física. Por un lado, la presidenta de Yahoo se muestra en contra del teletrabajo ( vía El País ); sé de algún responsable en otros ámbitos que viene a coincidir, poruqe considera que el que piensa trabajar de ese modo admite que sobra en la empresa, y no porque esté de acuerdo, precisamente, con que entre las ventajas que se le presuponen al coworking esté la mayor relación presencial con otras personas. Por otro, anuncian que los trabajadores de la Administración vasca trabajarán más horas ( vía EITB ) o que tendrán más horas de presencia física. Quizás todo ello se pueda resumir con un tuit que leí a Javier Vizcaíno (quien por cierto vuelve a la blogosfera de forma activa , que como microblogger sí que sigue prolífero)  ¿No es un poco antiguo medir en horas el trabajo? En algunos, es posible. En otros lo veo más complicado. — Javier Vizcaíno (@Javiviz) 2013 martxoa 1 O, utilizando algo q...

5 años / 5 urte: Javier Vizcaíno

Imagen
¿Sólo cinco? ¿Seguro? Te descubrí haciendo un ejercicio de i+d a la remanguillé. Acababa yo de inaugurar mi primer blog —un tormento técnico bajo el paraguas de la santa madre EITB— y andaba necesitado de conocer el mecanismo de este sonajero. Era la moda del momento. No había quisque que no hubiera abierto una bitácora para contar... en general, nada interesante. Casi todo era ombliguismo exhibicionista acompañado de una gramática y una ortografía más que discutible. Pero fui descubriendo excepciones: Iturri , Jaio , Noe , Joxe Aranzabal o mis gurús Julen y Loretahur despertaban mi interés y mi curiosidad. Y entre los links apareciste tú, con esa cabecera tan sugerente, chirene y cosmopolita al mismo tiempo. Ctrl +D a primera vista. Luego nos desvirtualizamos y hasta te exprimí como invitado para aquel programa de cuyo nombre no quiero acordarme pero me acuerdo. Y me dices que de eso han pasado cinco años. ¿Sólo cinco? Diría que te conozco, que os conozco, desde siempre. ...

Blogen eta blogarien mundutxoa / El pequeño mundo de blogs y bloggers

Imagen
Esparru bereko baina nolabait kontraesanean dauden  bi berri dakarzkizut gaurkoan. Batetik badirudi Javier Vizcaino kidearen bloga berorien hilerrira joan zaigula ( Pacoren ideia hori aipatu dizut inoiz ). Ez du arrazoi argirik adierazi baina galera izango dugu jarraitzaileok zalantzarik gabe. Arrakastak jota itxiko omen du gainera, joan den astean Meneame n mugimendu itzela lortu ondoren. Aurrerantzean ere izango dugu elkartzeko modurik. Marwan ek idatzi zidan bezalaxe, "elkarri irakurriko diogu, baina hobe berriz aurrez aurre elkartzen bagara". Bestetik, blogger-ek eskaintzen duen zerbitzu berria gehitu dut:  bloga jarraitzen duzula adierazteko modua duzu, era publikoan zein pribatuan. Animatzen bazara, eskuineko aldean duzu horretarako aukera; lehenengoak egin du. Te comento dos noticias muy diferentes, aunque ambas relacionadas con los blogs y las relaciones. La primera, triste y poco comprensible, al menos para mí: el blog de Javier Vizcaíno parec...

Entre el ruido y el silencio / Zarata eta isiltasunaren artean

He dudado si debía escribir algo sobre los sucesos de la semana pasada; lo cierto es que no sé qué más se puede añadir a lo expresado en ocasiones anteriores . Mientras andaba en esas disquisiciones, he leído este post a Javier Vizcaíno que pone palabras a mucho de lo que pienso. Porque qué lejos está todo lo pasado de esos otros valores como escuchar, enlazar y compartir . Quizás,  si se callase el ruido como canta Ismael Serrano , podríamos oír tantas y tantas cosas. Zalantzatan egon naiz joan den asteko gertaerez idatziko nuenentz; egia esan, ez nekien aldez aurretik adierazitakoei zer erantsi. Javier Vizcaíno lagunak hitzak jarri dizkio sarrera batean nire burutazioei.  Zein urruti dagoen gertatutakoa aditzetik, lotzetik eta elkarbanatzetik .  Besteak beste, Ismael Serranok dioen bezala zarata isilduko balitz euria aditu genezake.