Ikaskuntza formaletik informalera doan continuumean, egun haurrak eta gaztetxoak formalaren muturrerantz eramateko joera edo tentazioa dagoela ematen dit. Adibide gisa, eskolaz kanpoko jardueren pisua handitu egin da zalantzarik gabe azken boladan. Eta honen arira ulertzen dut berriki Patxi Labordaren hausnarketa; dantza-maisu eta Aiko taldeko kidea dugu, besteak beste, iruñar hau.
Deiaren Ortzadar kultur eranskinean plazaratu zuen bere ikuspegia urtarrilaren 14an "haurrak, haurrak ederrak" izenburupean argitaratutako zutabean. Bertan azaltzen du semetxoaren kasua, zergatik ez duen dantza taldera bidali eta bere ustez nola ikasten eta ikasiko duen (eta Patxi ezagututa seguruenik halaxe izango da, aita-seme betiko tirabirak beste norabait eramaten ez badu ); are, tradizioz nola ikasi den. Laburbilduz, euskal esaera zaharrak ere halaxe dio: zer ikusi, hura ikasi.
 |
| Josu Orberen argazkia Flickr-en |
Zilegi bekit horren itzulpena egitea: semeak irakurtzeko gurasoak irakurtzen ikustea izango da bide aparta, kirolean kiroltasunez aritzeko gurasoak hooliganak ez izatea, eta abar. Eskolak (eta eskolaz kanpokoak) ezin izango dio guztiari erantzun.
Porque, como apunta Patxi Laborda en euskera en su columna en el suplemento cultural Ortzadar de Deia, el niño ha aprendido a bailar de por sí, viendo el ejemplo de sus mayores y de sus progenitores. Si se le manda a bailar de pequeño pero ve que los mayores no lo hacen, poco recorrido habrá en general. Vamos, que como te conté al referirme a la lectura, oí a Santos Guerra hace unas décadas ya aquello de que el ruido de lo que somos no deja oír lo que decimos. O, según el diccionario de Gotzon Garate, "..., dijo el viento".
Ni hamalau urterekin hasi nintzen dantza taldean. Beti pentsatu izan dot orain oso gazte sartzen direla umeak dantzatara (lau bost urte) eta hori ez dela egokia iruditzen zait.
ResponderSuprimirEta gurasoen ereduarena argi dago.
Eskerrik asko argazkiagatik, Josu ;-)
ResponderSuprimir